Wie zegt dat schaken leuk is?

Door Roel Pruysen.

Vol goede moed begon ik mijn partij tegen Klaas Feenstra. De laatste weken ging het goed.

Na een stroef begin van de competitie begon het opeens te lopen.

Overwinningen en remises volgde elkaar op en ik steeg enorm op de ranglijst.

Ik wilde meer, voelde me sterk, niet onoverwinnelijk, maar wel een soortgelijk gevoel.

De loting vandaag leek gunstig. Geen Frank, geen Johan, geen John. Maar Klaas F.

Zeker geen makkelijke tegenstander, maar niet kansloos.

Zeker niet in de vorm waarin ik me momenteel bevindt.

Koploper Fred Singewald, van groep B , moest tegen Johan. Die gaat eraan dacht ik.

Ik, momenteel tweede in groep B, zou bij winst over Fred heen wippen en bovenaan staan.

Het heerlijke gevoel van het bovenaan staan maakte zich van mij meester.

Ik ga er vanavond alles aan doen om te winnen.

De partij begon van beide kanten voorzichtig. Niks aan de hand.

Naast me hoorde ik Saro al na 4 zetten kreunen tijdens de partij met Jan Hauwert.

Even niet opletten werd Saro fataal. Zal mij niet gebeuren dacht ik zelfverzekerd.

Aan de andere kant droop Frans na een kwartier al af tegen Wouter.

Zo knullig als Frans zijn partij verloor zou mij echt niet gebeuren.

Ik ben in vorm, sta hoog op de ranglijst, ben van plan vanavond mijn slag te slaan.

Maar dan opeens, er was niet zoveel aan de hand, het pionnetje dat ik achterstond zou ik weldra terugpakken met een fraaie combinatie.

Maar , oh nee, wat gebeurt er? Een totale black out, een blunder of hoe je het ook noemt.

Geef ik zomaar, uit het niets, een paard weg. Een héél paard , zomaar wèg. Ik zag het niet. Waarom niet?

Een onbehaaglijk gevoel overmand mij. Teleurstelling, boosheid, frustratie.

Wat doe ik nu, waar ben ik mee bezig. Ik heb direct geen zin meer. Geef direct op.

Vergeet mijn tegenstander te feliciteren. Zo ontdaan van de blunder. Ik schaam me.

Biedt nog net mijn excuses aan Klaas aan, dat ik vergeet hem te feliciteren met de overwinning.

Compleet de weg kwijt verlaat ik de zaal.

Clubleden die al klaar zijn en aan een biertje zitten plagen me en lachen me uit. Wat een nederlaag.

Het bier smaakt me niet. Vlug naar huis, op de fiets, het regent, ook dat nog.

Nu maar hopen dat mevrouw Pruysen niet vraagt wat ik gedaan heb, normaal vraagt ze het nooit.

Jullie voelen het al aankomen. Ja hoor. Zo vroeg thuis, heb je soms verloren?

Nog nooit heb ik me zo ellendig gevoeld na een nederlaag.

Wat een vreselijk spel dat schaken, wat doe ik mezelf aan?

Maar toch, toch ga ik volgende week weer schaken!